தமிழ் தேசியம்
இதோ ஒரு முழுக்க முழுக்க புதிய, யாரிடமும் நகலெடுக்காத தமிழ் தேசியம் பற்றிய கவிதை:
தமிழ் தேசியம்
மண் வாசம் வீசும் என் மொழி,
மரபின் நெஞ்சில் வாழும் ஒலி.
காற்றோடு சேர்ந்து பறக்கும் பாடல்,
காலங்களைத் தாண்டி நிற்கும் சாதல்.
சங்கத்தின் சொற்கள் சுரந்த நிலம்,
சிந்தையின் செல்வம் தமிழ் எனும் விளம்.
அழியாத எழுத்தில் உயிர் குடியும்,
அரும்பொன் மொழியில் உலகம் விழியும்.
கடலுக்கு அப்பால் சென்றாலும் கூட,
கனவிலும் வரும் என் நாட்டின் கூட.
உயிர் போல நெஞ்சில் தாங்கும் நேசம்,
உலகம் அறியும் தமிழ் தேசியம்.
இனம் என்பது வெறும் சொல்லல்ல,
இரத்தத்தில் ஓடும் நெஞ்சின் கல்லல்ல.
அடையாளம் அது, உயிரின் நாதம்,
அழிக்க முடியாத நம்முடைய பாதம்.
தமிழ் பேசும் ஒவ்வொரு உயிரிலும்,
தாயின் அன்பு துளிர்க்கும் ஒளியிலும்,
நம் பெருமை என்றும் நிலைத்து நிற்கும்—
நாளையும் நம்மால் எழுந்து விளங்கும்.
வேண்டும்னா, இன்னும் காதல் கலந்த தமிழ் தேசியம், அல்லது போராட்ட ஸ்டைல் கவிதை, அல்லது modern/simple version-ஆகவும் எழுதித் தரலாம் 😊
Here is a longer original English poem on Tamil nationalism (Thamizh Desiyam) — written fresh, with deeper emotion and more lines:
Tamil Nationalism
It begins in the soil—
not just earth, but memory,
the dust that carries footsteps
of kings, poets, and unnamed souls
who whispered “Tamil” before dawn broke.
It lives in a language
older than empires,
yet younger than every newborn cry
that shapes its first word
with a mother’s breath.
Tamil is not spoken—
it is felt,
in the rhythm of the parai,
in the silence between temple bells,
in the lullabies that outlive time.
Across oceans,
where distances try to erase belonging,
it rises again—
in foreign streets,
in accents shaped by exile,
in hearts that refuse to forget.
This is not just identity—
it is a quiet fire,
carried in the veins,
unseen but unyielding,
burning without ash.
Tamil nationalism is not anger alone,
nor pride alone—
it is the refusal to disappear,
the courage to remember,
the will to remain whole
in a world that fractures roots.
It stands in every letter etched,
every poem sung,
every child taught
to say “Amma”
before saying anything else.
It is in the farmer’s cracked hands,
in the scholar’s ink-stained fingers,
in the rebel’s voice
that trembles, yet does not break.
No border can contain it,
no time can weaken it—
for it does not live on maps,
it lives in people.
And as long as a single voice
utters Tamil with love,
as long as one heart
beats in its rhythm—
this nation will rise,
not of land alone,
but of language,
of memory,
of soul.
Comments
Post a Comment